En hoe zit het met de mannen?

Met elke soort beweging en ontwikkeling krijg je ook reacties vanuit de maatschappij. Een van de mensen die een reactie geeft op de zogenoemde ‘derde’ feministische golf is Jordan Peterson. Ondertussen heeft hij meer dan 1 miljoen volgers op Youtube door zijn online zelfhulp-colleges. Dit bereik maakt hem, aldus The New York Times-columnist David Brooks, tot ‘de meest invloedrijke publieke intellectueel in het Westen’. Hij spreekt onder andere over ‘de witte man in crisis’.

De Volkskrant heeft dit onderwerp aan de kaak gesteld onder verschillende voor- en tegenstanders van Peterson. “Velen van hen”, schrijft de Volkskrant, “zijn het erover eens dat hij een reëel probleem heeft aangekaart: de aandacht voor de mannen is verzwakt en dit heeft gevolgen:  mannen delven in toenemende mate het onderspit, hun schoolprestaties hollen achteruit, op de arbeidsmarkt komen ze steeds moeilijker mee – het gevolg is statusverlies.”  In de Verenigde Staten is  al enige tijd een groep men’s rights activisten actief. Zij strijden voor gelijke juridische berechting van mannen in scheidings- en voogdijzaken.

De mening van Peterson wordt gedeeld door psychiater Frank Koerselman, schrijver van het boek Wie zijn wij. Volgens Koerselman is een situatie van ultieme gelijkheid tussen mannen en vrouwen een utopie: “Mannen willen domineren. Zodra de verhoudingen 50-50 zijn in een beroepsgroep, vertrekken de mannen. Dat zie je bij de studie geneeskunde, dat zie je bij de rechterlijke macht.

Maar er is ook kritiek op dit denken. Zo verscheen er in De Groene Amsterdammer begin april een vertaalde tekst van de invloedrijke Indiase schrijver Pankaj Mishra. Hij schrijft in het blad : “Veel heteroseksuele witte mannen voelen zich belaagd door ‘hooghartige’ Chinezen en Indiërs, door moslims en feministen, om maar te zwijgen van homoseksuele bodybuilders, butch women en transseksuelen. Het is geen verrassing dat ze ontvankelijk zijn voor het idee van Peterson dat de ogenschijnlijke vernietiging van ‘de traditionele huiselijke arbeidsdeling’ tot ‘chaos’ heeft geleid.” De visie van de Nederlandse socioloog Abraham van de Swaan sluit hier enigszins bij aan. Volgens De Swaan leidt de ondermijning van de mannelijke overheersing tot maatschappelijke en psychische spanningen, die te herleiden zijn op de krenking van het mannelijk eergevoel: een collectieve en persoonlijke ‘narcistische’ krenking.

Het is wel duidelijk dat de opkomst van het vrouwenrechten stof tot nadenken brengt. Mijn inziens is dat ook de bedoeling. Emancipatie is een gezamenlijke strijd en daar hoort ook een dialoog bij. Waar de oplossing precies ligt, durf ik niet te zeggen, maar we moeten zoals altijd niet uit het oog verliezen dat er bij beide geslachten drastische verandering nodig is. Ik vind dat het streven naar een ‘mannelijke’ norm net zo onbevredigend is voor de maatschappij als een vrouw in een vast keurslijf van huismoeder duwen. Zo zijn er aan beide kanten stereotypes en vooroordelen. Bovendien is het mij wel opgevallen dat deze bij de mannen tot nu toe minder onder de aandacht zijn gebracht. Zonde, want als hier ook meer aandacht voor zou zijn, zou men ook op het terrein van de vrouw veel winnen. Een man die immers bijvoorbeeld minder uren durft te werken, geeft meer ruimte aan de vrouw om meer te werken als zij dat wilt.

de avond in de Balie van Abraham de Swaan

Artikel Groene Amsterdammer Pankaj Mishra 

Artikel Volkskrant 

Myra Bledoeg

 

 

 

By | 2018-05-04T12:42:00+00:00 mei 4th, 2018|Uncategorized|0 Comments