Ik doe óók maar wat – Column door Lisa Arnold

Vorige week ben ik 26 geworden. Rond mijn verjaardag word ik altijd een beetje nostalgisch. Waar was ik een jaar geleden? Wat heb ik dit jaar gedaan? Wat heb ik […]

door | 26 april 2020 | Meningen

Vorige week ben ik 26 geworden. Rond mijn verjaardag word ik altijd een beetje nostalgisch. Waar was ik een jaar geleden? Wat heb ik dit jaar gedaan? Wat heb ik dit jaar geleerd? Een stevige conclusie: dit jaar was vaak onzeker, vol chaos, maar hoopvol tegelijkertijd.

Acht maanden geleden stapte ik met knikkende knieën het kantoor van mijn directeur binnen. “Ik heb besloten te stoppen met hier werken,” stamelde ik. Ik sliep onrustig, alles koste veel energie en ik had het gevoel dat het leven aan mij voorbijtrok. Op dat moment was het een kleine twee jaar geleden dat ik mijn moeder was verloren en ik voelde: als ik op deze manier doorga, ben ik straks 26 en heb ik voor mijn gevoel wéér een jaar alleen maar gewerkt, aangezien ik weinig energie had voor andere dingen. Dus nam ik per 1 september ontslag, schreef in mijn afscheidsmail dat ik wilde onderzoeken “hoe ik van schrijven (ooit) mijn beroep kan maken” en ging ik in rouwtherapie.

Vervolgens beschreef ik in een blog op LinkedIn dat, wat je ook in het leven doet, september blijft voelen als het moment dat het allemaal weer gaat beginnen. En dat ik voor het eerst in mijn leven niet wist wat ik in het ‘nieuwe jaar’ ging doen. De reacties die ik kreeg, waren hartverwarmend. Opvallend hoeveel mede-millennials aangaven zich te herkennen in het gevoel dat anderen altijd maar een leuker, beter en succesvoller leven lijken te hebben. En hoe confronterend dat is wanneer het in je eigen leven even niet zo lekker loopt.

Het bewijs dat er behoefte is aan het meer bespreekbaar maken van onzekerheden, mislukkingen, afwijzingen en teleurstellingen. Een paar jaar gingen succesvolle, bekende schrijvers en acteurs viral op Twitter met hun #rejectionletters. Ofwel: ze lieten zien hoe vaak ze waren afgewezen in hun leven. Niet helemaal eerlijk natuurlijk. Want het ironische is dat deze mensen ‘het’ uiteindelijk wel gemaakt hebben. Daarnaast geloof ik oprecht niet dat we ons beter over onszelf gaan voelen door anderen te zien falen.

Veel jaloersmakender is denk ik het idee dat degenen die we volgen op Instagram en onze connecties op LinkedIn talent voor het leven hebben. Precies weten wat ze aan het doen zijn, willen gaan doen en wat ervoor nodig is om daar te komen. En dat iedere mooie filterfoto en elke stap in een loopbaan een stap in de goede richting is van een uitgedacht plan of groter geheel, waar jijzelf totaal geen weet van hebt. Extra fijn kan de bevestiging zijn dat anderen soms (ook) geen idee hebben van wat ze aan het doen zijn. Dat ze op platgetreden wegen zoekende zijn. Dat er soms dingen per toeval op hun pad komen. En dat ze niet alles in hun leven kunnen afdwingen.

Inmiddels ben ik 26 en heb ik niet meer het gevoel alsof ik alleen maar werk. Ook is het aardig ‘gelukt’ om middels het geschreven woord de schoorsteen te laten roken en haal ik veel energie uit de dingen die ik doe. Toch blijf ik zoekende en doe ik voor mijn gevoel op veel momenten óók maar wat. Maar mijn wapen is dat ik dit jaar heb mogen ervaren dat niets – helaas én gelukkig – voor eeuwig is. Dat je je baan op kunt zeggen en dat er nieuwe, mooie dingen op je pad komen. (En dat je daar ook een beetje op mag vertrouwen.) Dat afstand nemen van zekerheden en kiezen voor het onbekende supereng is, maar meer dan de moeite waard. Dat je nooit moet stoppen met dromen. En dat het leven eigenlijk áltijd aan je voeten ligt. Als je maar op jezelf en je eigen keuzes durft te vertrouwen en de mensen om je heen een beetje toelaat.

En daar kan, wat mij betreft, geen LinkedIn-status-update tegenop.

Feminer

Feminer

Meer lezen?

De diepte in

Loonkloof = Loonroof

Loonkloof = Loonroof

Het verschil tussen het gemiddelde uurloon van mannelijke werknemers en vrouwelijke werknemers wordt aangeduid als de...

Gouden tips

Meningen

Rolmodellen